Jodoh film script

Jodoh has been transformed into a film script

My novel Jodoh has been transformed into a film script by Maggie McDermott Walsh (New York). We are currently looking for a producer of this magical story, which juxtaposes current days in Amsterdam with the transition times when Indonesia, the former Dutch colony, became an independent republic.

Download the first ten pages by clicking this link

Sausage fingers

Dikke mensen met worstvingers
duwen driftig, met alle macht,
koolhydraten binnenwaarts:
in hun machine van lillend vet.
Kilo’s spierloos weefsel
kennen die ene beweging,
de beweging der… worstvingers.
Als ze kauwen staan de wangen bol,
doorlopend bol als ballonnen.
Sprekend, verlaat zware munitie hun mond.
En maar malen,
als koeien door en door.
Ik haat die spiedende blikken
zoekend naar chocolade en vet.
Volgestampt met candij en slinkse trucs,
tomeloos, zonder trek in discipline

Wellust

Nog even en haar ogen draaien
gelijk een bromtol
met daarin een ontluikende lelie.
Nu de schonkige moederschoot schokt,
doolt een prille tong langs haar lippen
zonder koers of doel,
sappig flabberend zompig,
maar ook culinair bedekt met mijn room.
Met twee knoppen onder haar blouse
is het volumineuze libido te tunen.
Haar dijen zijn vlezige plantages,
die nu het zaad zo node missen.
Haar zinnen dirigeren erotiek.
Dit is een zondige pelgrimage,
gedragen door het kruis.
Deze Maria heeft fallust.

Night bus

In de bus zit uitgelopen mascara.
Meisjes met strakke borsten drukken hun vermoeide hoofd tegen glas.
Ze hebben hun dijen geschud in een wildernis van begerige ogen,
hun lipstick is door de uren opgedronken met een glaasje jus.
Ze zitten opgepakt in de laatste bus als vee.
Gekeurd, goed bevonden en ontvlucht.
Het gulden vlies tussen hun natte dijen is bewaard gebleven hedennacht.
Hoe vaak zal lijn 3 ze nog bevrijden?

Pilot

The phenomenon of flying has fascinated mankind for centuries. From the legend of Icarus through Leonardo da Vinci’s sketches to the historic achievements of the Wright Brothers, we have been looking up to the skies.

The phenomenon

I too have such a fascination. As a child, I never wanted to be a fireman or a rock star (despite the possibilities of screaming girls fainting in front of me). I didn’t even want to be a pilot then, but I did think it would be fun to understand flying and perhaps to master some of the tricks. This desire eventually moved from the back to the front of my mind. It became something I just absolutely had to try.


I got my first lesson as an 18th birthday present from my mother. It was in a Cessna 150, a small two-seater. From the moment of lifting the plane with just a small pull of the ‘stick’, I was overwhelmed by a strange feeling. It was as if I was suddenly disconnected from all the troubles of an 18 year old. To move freely in three dimensions was a new sensation. After that first lesson, I had six hours of training, then went solo. The rest is history. I gradually unravelled the whole mystery: conquering the skies with a piece of polyester or aluminium is not superhuman. The man behind the stick is not a hero, he is just a tool in a long history of innovation and engineering. As a pilot friend of mine once stated with a great sense of self-knowledge seldom seen among pilots: ,,You can’t teach a monkey to write poetry but you can teach it to fly a plane.”


Over the years I have tried all kinds of planes in all kinds of countries and in all kinds of conditions. I circled at stalling speed around an oil platform in the North Sea while my photographer was hanging out of the door; I was brought home by the signals of a single torch around Key West after giving a friend a call from my mobile because I had lost my way due to all these private fields scattering the landscape. But every trip has its own charm, even if it is just a boring route from point A to point B, undertaken to find myself some good bottles of wine in Spain.


If I reflect on what it means to be a pilot, I mourn the bygone days of Lindbergh, Biggles, Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen
(also known as the Red Baron) or even Amelia Earhart.
They exemplified our collective fascination with flight and made it come alive. They took chances in the name of progress.
They were true pilots. By true, I mean that flying is only great fun if you are really in charge of the aircraft without any instructions
from a higher authority. Which is why I could never be a commercial pilot.


Real flying is solving problems without help from ground control, using all three dimensions in total freedom,
indulging in low passes and turning the backyard of your friends into a landing strip.
If you are very good: aerobatics are the crowning glory of your skills.
And now, so many years after that first lesson, the special sensation has not yet faded. Every time I take to the sky,
all my troubles vanish. When I come back down, after a happy landing, I am reborn and I have a different view on life and its monkeys.


Types of aircraft I have flo

  • Cessna 150
  • Cessna 172
  • Cessna 185A (water plane)
  • Provost jet
  • Fuji
  • Diamond DV20
  • Katana
  • Diamond DA40
  • Diamond Star Turbo Diesel
  • Antonov AN2
  • The De Havilland Canada DHC-2
  • Beaver
  • Harvard
  • Yale
  • Glassair

Travelled all around the world as a journalist..

De wereld wordt steeds kleiner.
Steeds meer mensen bewegen zich sneller en verder en toch geeft onze planeet, niet één, twee, drie al haar geheimen prijs. Soms moet je vechten, en doorzetten tot voorbij de horizon om die geheimen te doorgronden!
Rob Hammink is al jaren een gebrevetteerd globetrotter met een grenzeloze, onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Hij neemt als piloot en journalist, mensen niet alleen mee op reis maar vooral mee op bijzondere avonturen naar bijzondere en vaak afgelegen plekken. Een leven van uitersten. Hij dringt door in het kasteel van het Schotse Hertog met een privé-leger, daalt met een onderzeeër af naar de bodem van Loch-Ness en slaapt een week later tussen de lijm-snuivende zwerfkinderen in Peru. Hij neemt deel aan een hondenslede-wedstrijd in Alaska, loopt weken over het bevroren en krakende Baykal-meer in Siberië en zoekt niet veel later, tot op de vierkante centimeter, de kern van de reggae-muziek in Jamaica. In Australië zocht hij, geterroriseerd door de hectiek van ons land, naar het kleinste dorpje op deze aarde. “Uiteindelijk kwam ik terecht in de outback van Australië, in een enorm niemandsland, dit is wat je noemt ‘echt rust’, die wij niet meer kennen.”

“It’s a great place to live and the outback just’s got so much to go there are so many people out here with unique stories and they live alone and you wonder how they survive in this.. you know it’s a long way to supermarkets”

De toon van de reportages is nooit schreeuwend of oppervlakkig, eerder bespiegelend en met een licht ironische toon. De vergelijking: Het Nederlandse equivalent van Michael Pailin, is misschien wel de beste typering, of een prettige mix tussen Yorin travel en met Buch op reis.

“Vliegen lijkt de manier om dit gigantische land, waar dorpjes soms 500 kilometer uit elkaar liggen, te overzien. In de zoektocht naar rust, verschijnt eindelijk Endamucha, een stadje dat bekend is om zijn Opaal. Alleen gelukzoekers, en gelukvinders, wonen in dit plaatsje.”

Een van de oudste huizen van dit plaatsje, uit de jaren dertig, een beetje in de bergen gebouwd, zodat het koel blijft want het is hier namelijk ‘s zomers 45 tot 50 graden..

“Why, why did you come here? My husband.. he made me too.. He forced you? He wanted to get rich quickly to buy a farm because he was an agriculture engineer and.. now we are still here, waiting for the big ones to come..

Verder, Andrew praat voor de vorm met de verkeerstoren, die er niet is. Hoe eenzaam en alleen ben je in dit land?

Tijdens een tussenstop ontmoeten we Doug. Een kleurrijke Ozzie die zijn klassieke vliegtuig graag deelt met verdwaalde voorbijgangers. Het tot leven wekken van een bejaard vliegtuigje valt niet mee maar wie doorzet zal overwinnen! “Dit is toch helemaal geweldig!” Papa Hemmingway zou bij deze scène zijn vingers aflikken. “The old man and his wings”!

De magie blijft! Zeker als je een kist met houten propeller en Iers linen op de vleugels weet op the tillen. “Do you mind if I don’t pay any attention to the meters?”

Nu even een biertje.. Pubcrawl.. Proost, het eerste biertje..

We zijn op de geode web, het worst steeds stiller en wijdser.. Birdsville is verboten.. de enige die ik ontmoet is ten Aboriginal.. In zijn aderen stroomt The OutBack. Dom kent, de meest afgelegen plekken. “Birdsville is a very isolated place but it you want to go to the most remote and isolated town in this country, go to Betoota.. it’s that way.. about 180 Kilometers.. it’s the most remote and isolated pub, in the country! Maar Betoota, staat niet op de vliegkaart.. Op geen enkele kaart eigenlijk.. Als een stip aan de horizon verschijnt het kleinste dorpje op deze planeet..
Inderdaad een ghosttown.. Één huis.. uit een vervlogen geschiedenis.. stille getuigen praten niet! Alles lijkt zo ver weg.. De wereld lijkt ver weg.. De Euro.. de opgestoken middelvingers.. de brandstofprijzen.. Niemand.. helemaal niemand! Zalig.. alhoewel een airco welkom zou zijn! Maarja.. geen internet en geen mobiele telefoon.. hmmm.. wordt moeilijk.. Nog eens goed over nadenken.. Gevonden… maar niet gelukkig! Contact met de wereld, is helaas het kruis dat ik draag..

Hammink buigt onmogelijk dromen om naar een zichtbare werkelijkheid en hij neemt de kijker mee de beeldbuis in.. mee op die gekke reis waardoor de realiteit van bankafschriften en wielklemmen, even heel ver weg lijkt..

Gevlucht uit de Nederlandse hectiek en de rust van Australië.. Eindeloze rust en uitgestrektheid.. waar ik zo naar verlang.. De horizon is ook vandaag niet in te halen.

Tijdloze armen reiken ver

Nu mijn hand zoveel later schrijft, luidt de kerkklok
het geluid reist vanuit onze oude stad de vrijheid in
Naar een plaats waar niemand zich verstopt of ooit verging
Tot voorbij de horizon vanzelf én sprekend zonder wrok

Maar in het verre kaarslicht flakkert jouw verhaal

Hij belicht in ongeloof een bizarre geschiedenis
Toen het straatbeeld werd verscheurd door macht
Als opspattend steen, het einde koersloos werd afgewacht
Afscheid van het bovenleven en diens gemis

Maar in de duisternis fluistert jouw adem

Hij leidt mij zacht door de lange nacht
De boven- en onderwereld lijden onder dagen, weken
Een tijd waarover jij en ik en wijzers nu spreken
Opdat vergeving vermag en pijn verzacht

Maar door het granaatgeraas voel ik je angst

Ik hoor het bange tellen van je uren
Waarin onze honger voelbaar groeit
De geest en lijf gespannen en vermoeid
Centraal eene vraag: hoe lang gaat dit nog duren?

In Witte K wordt de zwarte stilte en Doesburg’s lot gedeeld

Duizenden geluiden slaan in onze kelderkrocht
In de onderwereld ontstaat soms leven, de glimp van licht
Vrouwen tonen moed en brengen evenwicht
In jullie armen lag ons lot dat het einde verzocht

Maar ik ben bang dat het daglicht je onzichtbaar maakt als je gaat…

Boze bovenwereld, waar ik -op straffe des doods- niet mag zijn
Waar jij zoekt vóór de avondklok naar hoop
En hoort aan de grens van onze oude stad het verloop
Met de toorn van Hades en zijn verwoestend venijn

In het middaglicht sterft het klokgeluid

Maar zij herrees ieders geluid, tijd en toren, ooit bezweken


De klok als echo van een nieuwe werkelijkheid
Jouw beschermende armen bewegen als wijzers van tijd
Als kracht van vrouwen in onze verwoeste weken

Knotwilg 2

Als ik verlang naar vroeger toen alles anders was
Toen wij luisterden naar het drogen van de was
En het tempo morgen niet al gisteren was
De eenvoud dieper dan de voortgang was

De mens nog aandachtig is
Wij allen samen de wereld is
En zagen hoe omgang eenvoudig is
Het geweten zoveel verder is

Dan bezoek ik u en vergewis
Ik voel dat wat was er nog is