Gezichten

Jaarlijks blijven achter herinneringen, gekoesterd en broos  

Verzameld door beweging… en door het oog van tijd

Wat jaarlijks aandient is het nieuwe, onbepaald en vormeloos

Verstrooid door de toekomst, de stad -nog- van oordeel bevrijd.

Het oude trok op in nevels en gleed weg in vergezichten

Het nieuwe roept vanaf de kade, vanaf de weg, het valt neer

Het zijn onbekende gezichten  

Veel en immer meer.

 

Blikken slenteren verguld langs schoonheid in stenen gevat

Doesburg de militaire invasies ontgroeid

Er laven zich soldaten van het Dagje aan de stad

Herinneringen meegenomen vrij en geboeid.   

Op onze grens, deze grens, de eigen grens van tijd en plek…

Gezichten, ronde gezichten, lange gezichten, bruine gezichten

Gedragen door plichten en een eindeloze reeks aan rechten

Dankbare dynamiek als voer voor de bard en zijn gedichten Waarin belangen zich verdedigen en elkaar bevechten.  

De mens, natuur en stad zoeken balans op juiste voet

Opdat het nieuwe altijd weer het oude wordt

Zoals de speelse IJssel jeugdig wijze wilgen groet Zoals dit jaar al iedere dag gisteren heeft omgord.

De oude zon gedragen door nieuwe wolken

Ik wens deze bijzondere stad en zijn genoten

Inzicht en handreiking aan alle volkeren

Zoals niet wij, maar de balans en natuur besloten.

-Hamminkway-

Doesburg, Nieuwjaarsgedicht 2020