ZWARE KICK

Prijswinnaar Richard Morren geniet in Peking, maar mag niet bungeejumpen

 

Foto Zware Kick3

Richard Morren met zijn grootste kick: zijn vrouw Iris Gerritsen.

HIJ IS EEN man met een missie. Of liever: een man met een prijs op zak. Nog beter: een man met een gratis levensuitdaging. De 30-jarige Richard Morren is hoogstwaarschijnlijk de enige Nederlander die afgelopen week in het olympische Peking zijn eigen sportieve prestatie wilde neerzetten. Dan vergeten we voor ’t gemak alle bierrecords die door landgenoten in het Holland Heineken House werden gebroken. Morren zou vooral zijn eigen kicks gaan beleven en grenzen verleggen. Tenminste, dat was de bedoeling…

 

PEKING, zaterdag
Op iedere verdieping van het Asia Hotel, in het chique centrum van deze 15 miljoen koppige wereldstad, staat een meisje in een onopvallend grijs mantelpakje met een blocnote in de aanslag. Zij houdt als een geest de bewegingen van de gasten nauwgezet bij. „Voor uw veiligheid”, is het excuus in gebrekkig Engels. Als Richard Morren in zijn badjas mijn kamer binnenkomt, turft ze zijn entree zonder expressie op haar gladde gelaat. De 104 kilo zware man uit Hoofddorp kan zich niet druk maken over deze dubieuze naweeën van de tot in het beenmerg gecontroleerde staat.

„Man, peanuts. Prachtig dat we hier zijn. Ik ben nog nooit buiten Europa geweest en dacht dat ik dit jaar niet verder zou komen dan een vakantiehuisje in de omgeving van Putten. Nu zitten we hier op een historisch moment.” Er verschijnt een grimas als die van de lachende boeddha. Duidelijk: we hebben te maken met een buitengewoonrelaxt exemplaar dat opgewekt door het leven stapt.

Er is echter één kort moment dat hij een frons trekt in zijn massieve sympathieke gelaat. „Dat bungeejumpen, die diepste sprong mogelijk in China, daar zie ik eigenlijk tegenop. Het schijnt dat ze je een half uur ondersteboven laten bungelen. Niet goed voor je bloeddruk. Ik ga ervoor als jij ook gaat.”

Peking is even het centrum van de wereld en Richard Morren en zijn vrouw Iris Gerritsen (27) staan er midden in, bij groot toeval. Richard werd, simpelweg met het invullen van een fustcode, winnaar van de Club BeerTender en daarmee winnaar van een droom. Nog steeds met die laconieke grimas: „Ik had al eens een badjas gewonnen en dat ding was reuze handig toen onze Dylan een half jaar geleden werd geboren. Moest regelmatig m’n bed uit. Je rekent daarna niet op de hoofdprijs. Opeens staan er op je werk Chinese dames met een reis naar de Olympische Spelen!” Inmiddels is Iris erbij gekomen en is ook genoteerd. De wenkbrauw van de notuliste trok even op, dat wel. Iris: „Deze reis, op dit moment, maak je maar eens in je leven. Ik sprak gisteren twee nichtjes die jaren hebben gespaard om hier nu te zijn. Ik voelde me bijna schuldig.”

Het programma is intensief, zeker als je vier keer moet overstappen in de nieuw aangelegde metro en je geen taxi’s kunt krijgen, terwijl je op tijd moet zijn voor de wedstrijden. Niet makkelijk in een stad ter grootte van 16.800 km2 en waar de gemiddelde taxichauffeur niet verder komt dan Oké en Yes om vervolgens twee uur de volstrekt verkeerde kant op te rijden.

Voordat Morren de ultieme sprong in de diepte van het Qing Long-ravijn zal maken, gaat onze driekoppige karavaan de eerste dagen langs een wedstrijd van dameshockey, judo, beachvolleybal en uiteindelijk naar het olympische Mekka: het Vogelnest waar alle atletiekwedstrijden plaatsvinden. Daar zat Morren op de bovenste tribune als Zeus zelf en zag dat het goed was. Nou ja zag. Ik zag niet zoveel, maar de grootte van het stadion, al die duizenden juichende mensen, dat was voor mij genoeg. Het grappigst vond ik de hockeywedstrijd Nederland-China. Dat heteaardappelcommentaar op de tribune was uniek. Ik had nog nooit gehoord dat de meiden moesten schuiven en punten moesten drukken. Ik dacht dat ze gewoon een doelpunt moesten maken. Judo was bijzonder omdat we een medaille haalden.”

 

Kippenvel

Iris, van huis uit psychologe, valt in: „De huldiging van Edith Bosch daarna in het Holland Heineken House was aangrijpend. Ik kreeg kippenvel van de heersende harmonie.” Morren geeft toe dat beachvolleyball de meeste indruk maakte. „Het was zonnig en de sfeer in het Oranjekamp was goed. Grappig hoe twee verdwaalde Chinezen bier voor al die Hollanders gingen halen en een Australiër zich broederlijk bij ons voegde, ondanks dat zijn land van ons verloor.”

Dan wordt het tijd voor de uitdagingen van Richard zelf. Hij heeft genoeg van het gehang op tribunes, genoeg van het geklooi met chopsticks. Tijd voor actie, tijd voor harde grensverlegging. We rijden vandaag bijna honderd kilometer naar het noorden, richting het Quing Long-ravijn, een natuurpark waar  zich ook het waterreservoir voor de hoofdstad bevindt. In deze sprookjesachtige omgeving, met authentieke, niet gerestaureerde delen van de Grote Muur, meandert de rivier de Blauwe Draak. We bestijgen duizenden treden voordat we eindelijk de hoogste bungeejumptoren van China zien.

Foto Zware Kick2

Met zijn 104 kilo schoon aan de haak werd Richard Morren te zwaar bevonden voor bungeejumpen.

Morren zweet, puft en vraagt zich hardop af waar hij aan begonnen is. Iris blijkt zijn grootste mentale coach. „Dit is de kans van je leven Rich.” Maar Rich twijfelt. Hij toetst mijn bereidheid en die is – eerlijk is eerlijk – tot het niveau walnoot verschrompeld. Uhhh, ik had vroeger een speelgoedautootje en daar liepen de banden altijd vanaf. Made in China stond op de onderkant. Ik heb het niet zo op Chinees rubber… Morren toont zijn kracht en mijn jeugdtrauma demotiveert niet. Terwijl we bij de kassa aankomen, haalt hij diep adem. Hij gaat ervoor! De caissière informeert voorzichtig naar zijn gewicht. „Solly, above hundeld kilo no jump. Govelment not allow.” In het kort: nu Peking in de schijnwerpers staat, wil de regering geen dode toeristen aan een gebroken elastiekje. Het is onduidelijk hoe Morren zich voelt. „Opgelucht, maar ook teleurgesteld. Ik ben hier voor m’n mannenkick. Hoe verkoop ik dit aan mijn vrienden thuis?”

Foto Zware Kick1

Lekker spelevaren op de Witte Rivier.

We zoeken een oplossing, maar de gids ziet niets zitten. Ik vuur wat ideeën af. Schieten? Ze reageert onderkoeld: „Het leger heeft alle kogels ingenomen tijdens de Spelen. Niet mogelijk.” Met een Ferrari over het Tiamenplein? „De regering heeft dat afgezet en buitenlanders mogen niet rijden hier.” Speerwerpen in het Vogelnest? „Zeker een grapje…” Parachutespringen dan? „Kan ook niet, wegens de Spelen. Nee, aerobatics vliegen ook niet.” Uiteindelijk volgt een waanzinnig mooie tocht door Huairou-county naar de afgelegen Witte Rivier (Bai He), waar goedwillende amateurs raftsensaties aanbieden. Gele boten, verkrijgbaar in de slechtere speelgoedwinkel, liggen op de kade. Alleen het leger oefent hier. We worden de rivier opgeduwd. De drie kilometers bieden twee zoetsappige stroomversnellingen en een natte onderbroek, dat was het zo ongeveer. Leuk, maar niet echt een mannenkick, laat staan een heldenprestatie waarmee je vrienden in de kroeg de mond snoert. Een oude jeep pikt ons op en scheurt terug over eindeloze modderpaden.

Foto Zware Kick5

Toch nog een echte mannenkick: scheuren in een oude jeep over modderpaden.

Now we are talking! Water spat aan alle kanten over ons heen en het is moeilijk overeind te blijven. Richard en Iris genieten en schreeuwen het uit. Dan begeeft de motor het en daalt de stilte en schemering over ons neer. De zon zakt onder de grillige kim en het is de vraag of we hier nog wegkomen vannacht. Ik zoek alvast een plek voor de nacht. „Als je zoekt, vind je het niet. Het onverwachte verrast”, zegt Iris. De Chinese wijsgeer Confusius zou onder de indruk zijn. Richard slaat zijn enorme arm liefdevol om haar heen. Hij heeft zijn grootste kick gevonden. Made in Holland.

 

 

Door: Rob Hammink
Foto’s: Telegraaf
Bron: Telegraaf